Fonetyka angielska – uczymy się wymowy w języku angielskim

Poprawna wymowa w języku angielskim to klucz do bezproblemowej komunikacji z osobami posługującymi się tym językiem. Fonetyka odgrywa w procesie nauki wymowy pierwszoplanową rolę. Poznaj poprawną wymowę w języku angielskim.

MÓW
Fonetyka angielska – uczymy się wymowy w języku angielskim

Poprawna wymowa w języku angielskim to klucz do bezproblemowej komunikacji z osobami posługującymi się tym językiem. Fonetyka języka angielskiego pomoże nam zapoznać się z prawidłową wymową poszczególnych wyrazów i fraz, przez co nasza mowa stanie się nie tylko łatwa do zrozumienia, ale i bardziej płynna. Zapoznajmy się z fonetyką angielska. Zapraszamy!

Fonetyka angielska

Fonetyka angielska to niewątpliwie jeden z aspektów, jakie uczący się języka angielskiego powinien opanować, by być w stanie porozumiewać się w tym języku. Niestety, w konwencjonalnym procesie nauki języka angielskiego, tj. w szkołach na wszystkich poziomach, z wyjątkiem szkolnictwa na poziomie C1 i wyżej, nie kładzie się wystarczającego nacisku na ten aspekt – zamiast wymowy, dużo, a wręcz za dużo czasu poświęca się na naukę słownictwa i gramatyki. Jak na ironię, te dwa aspekty są jednocześnie bardzo często zaniedbywane poprzez nieodpowiedni sposób nauki.

W tym artykule zapoznacie się z fonetyką angielską, ucząc się poprawnej wymowy i akcentu. Zaczynajmy!

Fonetyka

Czym jest fonetyka? Jest to dział lingwistyki, który zajmuje się badaniem dźwięków występujących w ludzkiej mowie. Do tego działu zaliczamy również akcent, o którym dowiecie się więcej w dalszej części tego artykułu. Na początek nauczmy się transkrypcji fonetycznej w języku angielskim.

Transkrypcja fonetyczna

Poniżej znajdziecie listę samogłosek (vowels), dwugłosek (diphtongs) i spółgłosek (consonants) występujących w języku angielskim wraz z ich poprawną wymową. Ponadto, znak ' oznacza miejsce, w którym pada akcent.

Uwaga! Poniższa wymowa dotyczy brytyjskiej odmiany języka angielskiego.

Samogłoski (vowels)

Krótkie

/ʌ/ short a cup [kʌp] „kap”
/æ/ ash sound tap [tæp] „tap”
/e/ e sound pet [pet] „pet”
/ə/ schwa annoy [ə'nɔɪ] „enoj”
/ɪ / short i tip [tɪp] „tip”
/i/ i sound merry [ˈmɛri] „meri”
/ɒ/ short o got [gɒt] „got”
/ʊ/ short u wood< [wʊd] „łud”


Uwagi: ash shound /æ/ powstaje poprzez wymowę samogłoski a z szeroko otwartymi ustami. W efekcie otrzymujemy dźwięk pomiędzy „a” i „e”;

schwa /ə/ to bardzo krótkie e, którego wymowa trwa ułamek sekundy.

Długie

Samogłoski długie oznacza się dwukropkiem – jest to znak, że dźwięk zostaje wydłużony. Jest to charakterystyczny zabieg dla brytyjskiej odmiany języka angielskiego, szczególnie, jeśli po samogłosce znajduje się r, którego w brytyjskim angielskim praktycznie nie uświadczymy w wymowie.

/ɑː/ long a ark [ɑːk] „aak”
/ɜː/ long schwa herd [hɜːd] „heed”
/iː/ long i knee [niː] „nii”
/ɔː/ long o call [kɔːl] „kool”
/uː/ long u nude [njuːd] „njuud”


Dwugłoski (diphtongs)

/eɪ/ diphtong /eɪ/ day [deɪ] „dej”
/ɔɪ/ diphtong /ɔɪ/ soy [ˈsɔɪ] „soj”
/əʊ/ diphtong /əʊ/ no [nəʊ] „neł”
/aɪ/ diphtong /aɪ/ hi [haɪ] „haj”
/aʊ/ diphtong /aʊ/ cow [kaʊ] „kał”
/ɪə/ diphtong /ɪə/ tear [tɪə] „tije”
/ʊə/ diphtong /ʊə/ tour [tʊə] „tułe”
/eə/ diphtong /eə/ pear [peə] „pee”


Spółgłoski (consonants)

/b/ consonant /b/ bat [bæt] „bat”
/d/ consonant /d/ door [dɔː] „doo”
/f/ consonant /f/ floor [flɔː] „floo”
/g/ consonant /g/ goose [guːs] „guus”
/h/ consonant /h/ hey [heɪ] „hej”
/j/ consonant /j/ yak [jæk] „jak”
/k/ consonant /k/ cup [ˈkæp] „kap”
/l/ consonant /l/ leaf [liːf] „liif”
/m/ consonant /m/ mood [muːd] „muud”
/n/ consonant /n/ new [njuː] „njuu”
/p/ consonant /p/ pan [pæn] „pan”
/r/ consonant /r/ raw [rɔː] „roł”
/s/ consonant /s/ star [stɑː] „staa”
/t/ consonant /t/ take [teɪk] „tejk”
/v/ consonant /v/ vowel [ˈvaʊəl] „wałel”
/w/ consonant /w/ window [ˈwɪndəʊ] „łindoł”
/z/ consonant /z/ crazy [ˈkreɪzi] „krejzi”
/ŋ/ consonant /ŋ/ bring [brɪŋ] „brinj”
/ʃ/ consonant /ʃ/ shake [ʃeɪk] „szejk”
/ʧ/ consonant /ʧ/ chip [ʧɪp] „czip”
/θ/ consonant /θ/ think [θɪŋk] „thinjk”
/ð/ consonant /ð/ that [ðæt] „wat”
/ʒ/ consonant /ʒ/ measure [ˈmɛʒə] „meże”
/ʤ/ consonant /ʤ/ barge [bɑːʤ] „baadż”


Uwagi: dźwięk /θ/ powstaje poprzez ułożenie języka za górnymi zębami i stopniowym jego opuszczeniu podczas emisji dźwięku. W rezultacie powinniście usłyszeć dźwięk podobny do „f”, jednak nieco wyższy i „cieńszy";

/ð/ otrzymamy poprzez poprowadzenie języka do pozycji, w której dotyka podstaw górnych zębów i opuszczeniu go podczas emisji dźwięku. W rezultacie powinniście usłyszeć dźwięk podobny do /θ/, tylko odrobinę „grubszy".

Aspiracja

W języku angielskim, przy wymowie spółgłosek p, t, k występuje zjawisko, które nazywamy aspiracją. Jest to dodatkowe wypuszczenie powietrza podczas emisji dźwięku.

P

Aby poprawnie wypowiedzieć „p” z aspiracją, należy delikatnie zawinąć wargi, po czym wymówić spółgłoskę „p”. W rezultacie powinniśmy usłyszeć nie tylko tę spółgłoskę, ale również dźwięk powietrza, które zostaje lekko „wystrzelone” z naszych ust.

T

Wymowa spółgłoski „t” z aspiracją odbywa się poprzez dotknięcie językiem przedniej części górnego podniebienia i nagłym opuszczeniu go w trakcie wymowy tej spółgłoski. Efekt powinien być podobny do spółgłoski „p” – słyszymy lekkie „uderzenie” powietrza wraz ze spółgłoską „t”, której dźwięk z aspiracją przypomina „c”.

K

W przypadku spółgłoski „k”, kładziemy język na dolnym podniebieniu, a w trakcie wymowy tej spółgłoski, otwieramy lekko usta w płaszczyźnie pionowej, czemu powinien towarzyszyć lekki „strzał” powietrza.

Jak sprawdzić, czy prawidłowo wykonujemy aspirację? Zróbmy bardzo prosty eksperyment – weźmy kartkę papieru i trzymajmy ją blisko przed naszymi ustami. Jeżeli aspiracja jest wykonana prawidłowo, kartka powinna się poruszyć pod wpływem wydostającego się z naszych ust powietrza. Jeżeli takiego efektu nie widzimy, musimy jeszcze trochę poćwiczyć.

Akcent

Akcent w języku angielskim jest swobodny – może pojawić się w różnych częściach wyrazu. Jak zatem rozstrzygnąć, gdzie należy go położyć? Zapis fonetyczny wyrazu jasno o tym mówi, lecz jeżeli nie mamy wglądu do takiego szczegółu, musimy zdać się na naszą pamięć – jak takie słowo jest wymawiane. Jest jednak kilka reguł, które mogą nam pomóc w poprawnym akcentowaniu wyrazów.

W przypadku rzeczowników złożonych, akcent najczęściej pada na pierwszy wyraz, np.

moonlighting [ˈmuːnlaɪtɪŋ]
newspaper [ˈnjuːzˌpeɪpə]
housework [ˈhaʊswɜːk]

W wyrazach dłuższych pojawia się czasami akcent poboczny, który w transkrypcji fonetycznej opisany jest przecinkiem, np.

unbelievable [ˌʌnbɪˈliːvəbl]
gramophone [ˈgræməˌfəʊn]
subsidiary [ˌsəbˈsɪdjəri]

Możemy również spotkać się z tak zwanym akcentem chwiejnym, który pojawia się w różnych częściach wyrazu – jest kilka możliwości na jego akcentowanie, np.

interesting [ˈɪntrɪstɪŋ] lub [ɪntˈrɪstɪŋ]

Akcent zdaniowy

Akcent zdaniowy w języku angielskim jest zależny od sensu, jaki chcemy zdaniu nadać. Akcentujemy wyraz, na który chcemy zwrócić uwagę słuchacza bądź naszego rozmówcy. W poniższych przykładach akcentowany wyraz napisany jest wielkimi literami.

SALLY received a gift two days ago. - Sally, a nie inna osoba
Sally RECEIVED a gift two days ago. - Jednak otrzymała – istniała również inna możliwość
Sally received a GIFT two days ago. - Prezent był tym, co otrzymała
Sally received a gift TWO DAYS AGO. - Dokładnie dwa dni temu

Jeżeli chcemy zachować neutralność, w zdaniach w języku angielskim akcentujemy najczęściej ostatni wyraz.

Poznajmy również różnice, jakie występują pomiędzy brytyjską odmianą języka angielskiego a jej amerykańskim odpowiednikiem.

Dodaj komentarz
User 4
Julia
3 miesiące temu

Brak komentarza

Odpowiedz
User 4
Czapelski
ponad 2 lata temu

Zgadza się, dziękujemy za zwrócenie uwagi!

Pozdrawiamy :)

Odpowiedz
User 4
Mateusz
ponad 2 lata temu

Czy przypadkiem w dwugłoskach przy ɔɪ w przykładzie "soy" nie powinno być [ˈsɔɪ] ?

Odpowiedz
0
0
0 0 0